Idioten
Jeffrey Goldberg is hoofdredacteur van het maandblad The Atlantic, een literair-cultureel magazine in Washington. Niet bepaald het favoriete type medium in het dolhuis Amerika van Donald Trump waar literatuur niet verder gaat dan de menukaart van McDonald’s en op cultuur de doodstraf staat. Toch zag de journalist zichzelf tot zijn eigen verbazing terug in een chatgroep van Signal met hoge functionarissen uit het Witte Huis. Even afgezien van het merkwaardige feit dat aan deze consumentenprovider kennelijk de voorkeur werd gegeven boven een van de eigen sponsors (Amazon, X, Facebook): dit is toch een beetje alsof je de kantinebeheerder van Top Oss de sleutels geeft van Florentino Pérez, het trainingscomplex van Real Madrid. Hier komen we niet meer bij van het lachen, in de verenigde staten van de onbegrensde mogelijkheden kan het allemaal. Daar bestaat de militaire leiding van deze nucleaire grootmacht uit een getikte ex-tv-presentator, een vastgoedcowboy, een private equity-havik, een knetterrechtse gekkie en de voorzitter van de Poetin-fanclub bij de CIA. One Flew Over The Cuckoo’s Nest, maar dan echt. En zo zat een journalist zomaar per ongeluk eerste rang bij de voorbereidende besprekingen met uiterst gevoelige informatie over aanvallen op de Houthi’s in Jemen waarbij overigens (dat heet collateral damage) meer dan vijftig mensen werden gedood. In elk beschaafd land zouden koppen rollen, of iemand zou zich op z’n minst serieus afvragen of de nationale veiligheid wel gediend is met een getikte ex-tv-presentator, een vastgoedcowboy, een private equity-havik, een knetterrechtse gekkie en de voorzitter van de Poetin-fanclub bij de CIA die samen aan de knoppen draaien. Maar nee, dat zien we dus niet goed. De idioten keren de zaak om en geven de journalist de schuld. De minister van defensie, met een strafblad van hier tot Groenland, noemt Jeffrey Goldberg, ooit een vooraanstaand medewerker van het gerenommeerde mediabedrijf Bloomberg, een ‘bedrieger’ en een ‘zogenaamde journalist die er zijn beroep van heeft gemaakt voortdurend allerlei nepverhalen te verkopen’. De president, een veroordeelde verkrachter en ophitser van een gewelddadige stormloop op het Capitool, beweert eerst dat ie ‘m niet kent (‘never heard of’) om ‘m vervolgens uit te maken voor ‘onbetrouwbaar uitschot’ van een krant ‘die binnenkort failliet gaat’. Dat, beste lezers, is het deplorabele niveau van wat ooit onze door en door betrouwbare bondgenoot was. Toen een Frans lid van het Europarlement kritiek uitte op Amerika kwam woordvoerster Karoline Leavitt namens het Witte Huis met het antwoord: ‘Mijn advies aan deze laaggeplaatste Franse politicus is om zich te realiseren dat het dankzij de Verenigde Staten is dat de Fransen vandaag geen Duits spreken’. En intussen komt Der Spiegel, het journalistieke geweten van het na-oorlogse Duitsland, met het verhaal dat de bewaking van telefoonnummers, wachtwoorden en contactgegevens in Washington zo lek is als het spreekwoordelijke vergiet. De reactie vanuit de Oval Office laat zich raden: ‘Waar bemoeien ze zich mee, die ondankbare nazi-zwijnen’. Elon Musk: ‘En zonder Hitler kunnen ze ook geen fatsoenlijke auto’s maken’.
Copyright Peter Bonder.